اختلال شخصیت اجتنابی (AVPD)

اختلال شخصیت اجتنابی (AVPD) یک الگوی رفتاری پایدار مرتبط با دور ماندن از اجتماع، احساس بی‌کفایتی و ترس از طرد شدن یا قضاوت منفی است. افراد مبتلا به اختلال دوری گزین در موقعیت‌های کاری و روابط خود دچار مشکل می‌شوند.
اما اضطراب اجتماعی (SAD) نوعی اختلال روانی است که مشخصه‌ی آن ترس ناتوان کننده و شدید از قرار گرفتن موقعیت‌های اجتماعی است. این اختلال با عناوین جمع هراسی یا فوبیای اجتماعی (Social phobia) هم شناخته می‌شود. اضطراب اجتماعی در واقع نوعی فوبیا یا هراس شدید است
افراد مبتلا به AVPD همچنین ممکن است عزت نفس پایین و احساس حقارت داشته باشند، و همچنین تمایل دارند که خود را از نظر اجتماعی ناتوان یا غیر جذاب ببینند. ممکن است نسبت به انتقاد حساسیت مفرط و ترس دائمی از طرد شدن داشته باشند.
آنها معمولاً سعی می کنند تا آنجا که می توانند از هرگونه تعامل اجتماعی اجتناب کنند، فقط تعامل با افرادی که به شدت معتقدند آنها را طرد نمی کند. آنها همچنین به احتمال زیاد خود را عمدا منزوی می کنند.
افراد مبتلا به AVPD اغلب می خواهند و حتی تمایل به برقراری ارتباط اجتماعی دارند، اما اختلال آنها آنها را از مشارکت در تعاملات اجتماعی سالم باز می دارد.
شایان ذکر است که AVPD می تواند در همه افراد به صورت متفاوتی ظاهر شود. ترس ها و محرک هایی که افراد مبتلا به AVPD تجربه می کنند می تواند منحصر به فرد باشد و ممکن است شدت آن متفاوت باشد. بسیاری از افراد ممکن است با یک یا چند علامت از این اختلال شناسایی شوند، اما ممکن است واجد شرایط تشخیص کامل نباشند.
برخلاف خجالتی اجتماعی معمولی، ترس هایی که افراد مبتلا به AVPD تجربه می کنند، پایدار، فراگیر هستند و اغلب به طور قابل توجهی عملکرد روزانه را مختل می کنند. درک این نکته ضروری است که تجربه چند علامت AVPD لزوماً نشان دهنده تشخیص نیست.
آیا می توانید هم AVPD و هم SAD را داشته باشید؟
در ابتدا تصور می شد که AVPD فقط در ارتباط با SAD رخ می دهد. با این حال، اکنون اعتقاد بر این است که AVPD می تواند در غیاب SAD رخ دهد.
همانطور که گفته شد، حدود یک سوم از مبتلایان به AVPD نیز مبتلا به SAD هستند. همچنین تصور می‌شود که SAD شایع‌ترین بیماری همزمان در مبتلایان به AVPD است، با یک مطالعه مشخص شد که 48 درصد از افرادی که با AVPD تشخیص داده شده‌اند نیز معیارهای SAD را دارند (Hummelen et al., 2007).
شباهت های بین AVPD و SAD
بحث بر سر اینکه آیا AVPD نوع شدیدتری از SAD است یا خیر وجود دارد. اغلب، آنها با هم تشخیص داده می شوند و می توانند در علائم همپوشانی داشته باشند.
هر دو اختلال می توانند شامل ترس شدید از شرمساری یا قضاوت در موقعیت های اجتماعی باشند. هر دو ممکن است شخصی را خجالتی، بی دست و پا یا ترسو نشان دهند و رفتارهای مشابهی از خود نشان دهند مانند اجتناب از موقعیت های اجتماعی، اجتناب از تعامل با غریبه ها و جداسازی اجتماعی خود از دیگران.
تفاوت بین اختلال اضطراب اجتماعی و اختلال شخصیت اجتنابی چیست؟
در حالی که AVPD معمولاً شامل الگوهای اجتناب در بیشتر یا همه زمینه‌های زندگی است، SAD ممکن است فقط در چند موقعیت اجتماعی خاص شامل اجتناب شود. بنابراین، راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) به دسته بندی جداگانه آنها ادامه می دهد.
در زیر جدولی وجود دارد که برخی از تفاوت های علائم را نشان می دهد. شایان ذکر است که علائم و تاثیر آن می تواند در بین افراد بسیار متفاوت باشد. این جدول به عنوان یک راهنمای کلی برای برخی از تفاوت های کلیدی بین این دو اختلال در نظر گرفته شده است.
خصیصه اختلال اضطراب اجتماعی (SAD) اختلال شخصیت اجتنابی (AVPD) ترس و اضطراب ترس و اضطراب بیش از حد در موقعیت های اجتماعی، مانند سخنرانی در جمع یا ملاقات با افراد جدید. ترس و اضطراب مداوم در موقعیت های اجتماعی به دلیل خطر درک شده از طرد، انتقاد یا ناامیدی .محرک‌های ترس ممکن است محدود به موقعیت‌های اجتماعی خاص مانند عملکرد یا سخنرانی در جمع باشد، یا می‌تواند در بیشتر موقعیت‌های اجتماعی وجود داشته باشد. ترس می‌تواند در همه موقعیت‌های اجتماعی وجود داشته باشد که منجر به اجتناب از آنها به طور کلی شود. خودآگاهی، بیش از حد نگرانی در مورد قضاوت شدن یا بررسی دقیق شدن توسط دیگران و ترس از خجالت یا تحقیر. اما، هنوز هم می توانند عزت نفس سالم داشته باشند. احساسات فراگیر از بی کفایتی، عزت نفس پایین، و ترس عمیق از طرد شدن، انتقاد یا عدم تایید. علائم فیزیکی عرق کردن، لرزش، ضربان قلب تند و سرخ شدن سردرد. تأثیر بر عملکرد روزانه می تواند منجر به اجتناب از موقعیت های اجتماعی یا پریشانی قابل توجه شود، که می تواند عملکرد روزانه را مختل کند. می تواند به طور قابل توجهی عملکرد روزانه را مختل کند، منجر به انزوای اجتماعی، مشکل در ایجاد روابط نزدیک و کاهش عملکرد شغلی یا تحصیلی شود.

بیشتر تفاوت‌های بین AVPD و SAD در ناتوان‌کننده بودن علائم فرد است. تصور می شود که افراد مبتلا به AVPD در مقایسه با افراد مبتلا به SAD دارای سطوح بالاتری از اضطراب هستند.
آنها همچنین بیشتر از افراد مبتلا به SAD خود را از نظر اجتماعی منزوی می کنند و کمتر قادر به فعالیت و ایجاد روابط هستند.
افراد مبتلا به SAD با وجود احساس اضطراب بیشتر خود را در موقعیت های اجتماعی قرار می دهند، زیرا احتمال بیشتری دارد که اضطراب را تحمل کنند، به جای آنهایی که مبتلا به AVPD هستند که این موقعیت ها را بسیار ناراحت کننده می دانند و تا حد امکان از آنها اجتناب می کنند.
افراد مبتلا به AVPD نیز کمتر احتمال دارد مشاغلی را دنبال کنند که به هر نوع تعامل اجتماعی با دیگران نیاز دارد.
همچنین بین افراد مبتلا به AVPD و مبتلایان به SAD تفاوت هایی در ارزش خود وجود دارد. افراد مبتلا به SAD با وجود شرایط خود می توانند عزت نفس و اعتماد به نفس سالمی داشته باشند.
در مقابل، افراد مبتلا به AVPD دارای احساسات اساسی بی کفایتی و حقارت هستند، که آنها را به سمت بازداری اجتماعی شدید سوق می دهد، زیرا به دنبال اجتناب از طرد شدن، شرمساری و قضاوت هستند.
تفاوت ها ممکن است در نحوه نگرش شخص به تجربه و درک ترس های خود باشد. افراد مبتلا به SAD در سطح پایه می‌دانند که اضطراب آنها غیرمنطقی است و دنیا آن‌ها را به سختی آنها را قضاوت نمی‌کند.
با این حال، افراد مبتلا به AVPD ممکن است فاقد این بینش باشند و احساسات عمیقی از ناامنی و بی ارزشی داشته باشند که به اعتقاد آنها حقیقت است. آنها بیشتر از احساسات شدید شرم و نفرت از خود رنج می برند و معتقدند که از نظر اجتماعی ناتوان هستند.
در مقایسه با AVPD، افراد مبتلا به SAD خود را پست‌تر نمی‌دانند – جدای از بی‌معنای اجتماعی، ممکن است خود را با افراد بدون SAD برابر بدانند.
آیا AVPD فراتر از اجتناب اجتماعی است؟
در حالی که SAD معمولاً شامل الگوهای اجتنابی در چند یا خاص ترین موقعیت های اجتماعی است، افراد مبتلا به AVPD ممکن است از بیشتر یا همه حوزه های اجتماعی زندگی اجتناب کنند.
اگرچه اجتناب اجتماعی یک ویژگی تعیین کننده AVPD است، برخی نظریه پردازان معتقدند که AVPD با الگوی گسترده تری از اجتناب مشخص می شود که فراتر از موقعیت های اجتماعی گسترش می یابد.
یافته های یک مطالعه نشان داده است که بین AVPD و اجتناب عاطفی و تازگی و همچنین اجتناب از رویدادهای مختلف غیراجتماعی ارتباط وجود دارد (تیلور و همکاران، 2004).
به این معنی که افراد مبتلا به AVPD احتمالا سعی می کنند از برخی حالات عاطفی اجتناب کنند و همچنین به دنبال تجربیات جدید یا هر چیز جدیدی باشند.
آیا AVPD یک اختلال اضطرابی است؟
از آنجایی که بین علائم SAD و AVPD شباهت هایی وجود دارد، برخی از محققان استدلال می کنند که AVPD باید دوباره به عنوان یک اختلال اضطراب طبقه بندی شود.
یکی از مهم ترین تفاوت های بین شرایط، طبقه بندی آنها است. اختلال شخصیت (مانند AVPD) با الگوهای پایدار فکر، احساس و رفتار مشخص می شود که به طور قابل توجهی از هنجارها و انتظارات فرهنگی و اجتماعی منحرف می شود.
این الگوها فراگیر و غیرقابل انعطاف هستند و معمولاً در چندین بخش از زندگی یک فرد مانند روابط، کار و تعاملات اجتماعی ظاهر می شوند.
درمان اختلالات شخصیتی دشوار است زیرا ویژگی‌های شخصیتی در طول زندگی افراد یکسان باقی می‌مانند.
با این حال، اختلالات اضطرابی گروهی از اختلالات هستند که افراد را در موقعیت‌های اجتماعی خاص احساس اضطراب، عصبی بودن یا نگرانی ناتوان‌کننده می‌کنند.
روان‌درمانی‌ها، داروها، یا روش‌های خودیاری می‌توانند اختلالات اضطرابی را مدیریت یا درمان کنند. این بدان معنی است که امکان غلبه بر SAD وجود دارد.
علل AVPD
علت دقیق اختلال شخصیت اجتنابی (AVPD) ناشناخته است، اما اعتقاد بر این است که ترکیبی از عوامل ژنتیکی، بیولوژیکی و محیطی است.
افرادی که سابقه خانوادگی AVPD یا سایر اختلالات اضطرابی دارند، ممکن است بیشتر به این بیماری مبتلا شوند. مطالعات روی دوقلوها نشان داده است که عوامل ژنتیکی حدود نیمی از واریانس در AVPD را تشکیل می دهند.
عوامل محیطی، مانند تجارب کودکی از غفلت، طرد شدن، یا سوء استفاده نیز ممکن است در ایجاد AVPD نقش داشته باشند.
افرادی که مبتلا به AVPD تشخیص داده می شوند، اغلب میزان بالای سوء استفاده جسمی و عاطفی دوران کودکی را گزارش می دهند که رشد روانی سالم را مختل می کند و توانایی ایجاد دلبستگی های سالم را مختل می کند و در عین حال باعث درونی کردن انتقاد و شرم می شود.

علاوه بر این، عوامل اجتماعی و فرهنگی مانند فقدان حمایت اجتماعی یا هنجارهای فرهنگی که بر کمال گرایی و انتقاد از خود تأکید دارند نیز ممکن است نقش داشته باشند. انزوای اجتماعی نیز ممکن است یک عامل خطر برای ایجاد AVPD باشد.
برخی از عوامل خطر دیگر برای ابتلا به AVPD می‌تواند شامل ویژگی‌های شخصیتی مانند درون‌گرا بودن، روان رنجوری بالا و بیزاری از خطرات باشد. این بدان معنا نیست که داشتن ویژگی های شخصیتی خاص به این معنی است که فردی دچار اختلال شخصیت می شود.
توجه به این نکته مهم است که اگرچه این عوامل ممکن است خطر ابتلا به AVPD را افزایش دهند، اما همه افراد دارای این عوامل خطر به این اختلال مبتلا نمی شوند.
علل SAD
دقیقاً مشخص نیست که چه چیزی باعث SAD می شود، اما می تواند توسط ترکیبی از عوامل از جمله ژنتیک، شیمی مغز، عوامل محیطی و تجربیات زندگی ایجاد شود.
اختلال اضطراب اجتماعی می تواند ارثی باشد، به این معنی که ممکن است در خانواده ها ایجاد شود. به طور خاص، کسانی که والدین یا خواهر و برادری با اختلال اضطراب دارند ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به SAD باشند.
با این حال، ممکن است بزرگ شدن در محیطی مشابه با یک عضو خانواده دارای اضطراب رفتارهای اضطرابی را به فرد آموزش دهد که می تواند آنها را در معرض خطر ابتلا به SAD قرار دهد.
تجربیات دوران کودکی، مانند قلدری یا یک رویداد آسیب زا، ممکن است خطر ابتلا به اختلال اضطراب اجتماعی را در آینده افزایش دهد. بزرگ شدن در خانواده یا فرهنگی که برای عملکرد اجتماعی یا موقعیت اجتماعی ارزش زیادی قائل است نیز ممکن است به ایجاد اختلال اضطراب اجتماعی کمک کند.
SAD می تواند توسط برخی رویدادهای زندگی، مانند شروع یک شغل جدید، نقل مکان به یک شهر جدید، یا تجربه یک تغییر قابل توجه در زندگی، تحریک یا بدتر شود.
افراد مبتلا به SAD ممکن است عدم تعادل برخی مواد شیمیایی در مغز مانند سروتونین یا دوپامین داشته باشند که می تواند بر خلق و خو و رفتار آنها تأثیر بگذارد.
توجه به این نکته مهم است که اگرچه این عوامل ممکن است خطر ابتلا به SAD را افزایش دهند، اما همه افراد دارای این عوامل خطر به این اختلال مبتلا نمی شوند.
چگونه می توان AVPD و SAD را درمان کرد؟
درمان AVPD
علائم AVPD خود می تواند موانع قابل توجهی برای درمان ایجاد کند زیرا درمان نیاز به تعامل اجتماعی دارد که فرد سعی می کند از آن اجتناب کند. همچنین درمان AVPD می تواند بسیار دشوار باشد، به خصوص اگر فرد علائم را برای مدت طولانی داشته باشد.
با این حال، درمان ممکن است هنوز هم بسیار مفید باشد، اما ممکن است مواردی وجود داشته باشد که برای کسانی که به AVPD به دنبال درمان هستند، در نظر گرفته شوند:
اندازه برنامه – ممکن است یک برنامه درمانی کوچکتر و صمیمی به فرد مبتلا به AVPD کمک کند احساس راحتی بیشتری داشته باشد و از تحت تاثیر قرار گرفتن تعامل اجتماعی اجتناب کند.
نوع درمانگر – جستجوی درمانگری که در مورد AVPD آگاه و دلسوز و با تجربه در مدیریت علائم اجتناب باشد، می تواند مفید باشد.
انواع روش‌های درمانی – افراد مبتلا به AVPD ممکن است متوجه شوند که درمان‌های غیرکلامی، مانند هنر یا موسیقی درمانی، در اوایل درمان می‌توانند فضایی را برای ابراز وجود بدون انتظار تعامل اجتماعی فراهم کنند.
رویکردهای درمانی برای مبتلایان به AVPD باید الگوهای فراگیر بازداری اجتماعی، احساس بی کفایتی و حساسیت مفرط به ارزیابی منفی را هدف قرار دهد.
تصور می شود که CBT و طرحواره درمانی ممکن است گزینه های درمانی امیدوارکننده ای برای مقابله با این موضوع باشند.
به همین ترتیب، گروه درمانی می تواند به افراد مبتلا به AVPD کمک کند تا یاد بگیرند که چگونه مهارت های ارتباطی و ارتباطی را در یک فضای امن توسعه دهند. هیچ داروی خاصی برای درمان AVPD استفاده نمی شود، اما داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد اضطراب ممکن است به کاهش برخی از علائم کمک کنند.
درمان SAD
اضطراب اجتماعی بیشتر از AVPD قابل درمان است و نشان داده شده است که به ترکیبی از دارو درمانی و گفتار درمانی پاسخ خوبی می دهد.
داروهای ضد اضطراب مانند بنزودیازپین ها و داروهای ضد افسردگی، به ویژه مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، در درمان برخی از علائم SAD موثر شناخته شده اند.
CBT رایج ترین شکل درمانی برای مبتلایان به SAD است. این به این دلیل است که CBT با افکار و رفتارهای منفی و غیر مفید افراد مبتلا به SAD مقابله می کند.
این افکار و رفتارها می توانند با کمک درمانگر به چالش کشیده شده و به افکار و رفتارهای سالم تر تبدیل شوند. یک تکنیک در CBT، مواجهه درمانی است که می تواند به فرد مبتلا به SAD کمک کند تا به تدریج خود را در معرض موقعیت های اجتماعی ترسناک قرار دهد تا در طول زمان کمتر ترسیده شود.

این تکنیک می‌تواند به افراد مبتلا به SAD کمک کند تا در موقعیت‌های اجتماعی که می‌خواهند بخشی از آن باشند شرکت کنند و به آنها کمک می‌کند این ایده را که دیگران قضاوت منفی آنها را انجام می‌دهند به چالش بکشند.
در حالی که درمان ممکن است برای برخی از افراد مبتلا به SAD مفید باشد، اما منحصراً برای مدیریت علائم ضروری نیست. برخی از افراد ممکن است متوجه شوند که روش های خودیاری خود می تواند به آنها کمک کند بر ترس های اجتماعی خود غلبه کنند.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به بالای صفحه بردن